ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ...ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ!
Το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των ιστοτόπων (Blogs)
Χρήσιμο κείμενο με διαπιστώσεις και συμβουλές (αχρείαστες να ‘ναι). Μην φοβάστε να αναπαράγετε την αλήθεια και μην παίρνετε ως δεδικασμένες κάποιες περιπτώσεις που θα διαβάσετε. Να έχετε κατά νου πάντα:
Όταν απειληθείτε νομικά για δημοσίευμα σας, να φροντίσετε αυτόματα να διαγράψετε ή να τροποποιήσετε την ανάρτηση σας. Αυτό βεβαίως εάν πιστεύετε ότι θα έχετε αναπόφευκτες συνέπειες. Εάν η επίμαχη ανάρτηση έχει κλείσει ήδη τρεις μήνες δημοσιευμένη, κινδυνεύετε μόνο από αγωγή και δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί αυτόφωρη διαδικασία. Διαβάστε περιπτώσεις που ενδιαφέρουν:
Πολλοί εισαγγελείς και δικαστήρια της χώρας εφαρμόζουν αναλογικά τους νόμους περί ποινικής και αστικής ευθύνης του Τύπου (ΑΝ 1092/38 και Ν 1178/81) και μάλιστα με τη διαδικασία του αυτόφωρου (ΚΠΔ 242), για δυσφημιστικά δημοσιεύματα σε ιστοσελίδες του διαδικτύου – ίντερνετ.
Αυτή η τακτική έχει αρχίσει από το 2006 και μερικές περιπτώσεις είναι:
== Σύλληψη (με τη διαδικασία του αυτόφωρου ΚΠΔ 242) το καλοκαίρι του 2006, του μπλόγκερ Αντώνη Τσιπρόπουλου για δυσφήμηση δια του Τύπου, (blogme.gr ), και παραπομπή του από την Εισαγγελία Αθηνών στο Τριμελές, και του οποίου η περιπέτεια δεν έχει λήξει ακόμη (επίκειται δίκη στο Τριμελές το Φεβρουάριο του 2009).
== Το Δεκέμβριο του 2006 έγινε η δίκη της ιστοσελίδας
http://www.stray.gr/ για συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου.
== Στην Κομοτηνή εκδικάστηκε στις 12/6/08 αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση δια του Τύπου (μπλογκ “πιάτσα ντι ποπολο“).
== Στις 8-7-2008 στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αγρινίου ( σύλληψη με τη διαδικασία του αυτόφωρου ΚΠΔ 242) του μπλόγκερ Νίκου Μουρτζιάπη- πρωτόδικη ποινή για συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου 8 μήνες και 4 για εξύβριση, 10 κατά συγχώνευση. Εχει κάνει έφεση.
== Για τις 12-11-98 είχε προσδιορισθεί η δίκη του υπευθύνου της ηλεκτρονικής εφημερίδας “Τα νέα της Πετρούπολης”
http://www.petroupoli-tk.gr/ , για συκοφαντική δυσφήμηση δια του Τύπου αλλά αναβλήθηκε για τον Ιανουάριο του 2010.
Δηλαδή απ ότι φαίνεται έχουν γίνει δεκτά τα ακόλουθα:
1.- Για την ποινική και αστική ευθύνη από δημοσιεύματα στο διαδίκτυο εφαρμόζεται αναλογικά η νομοθεσία για την ευθύνη όσων ασκούν την ελευθερία αυτή δια του τύπου.
2.- Σύμφωνα με τη νομοθεσία αυτή, ο θιγόμενος έχει το δικαίωμα να εναγάγει (για αποζημίωση-αποκατάσταση) εκτός με τον συντάκτη του δημοσιεύματος και/ή τον διευθυντή-εκδότη του εντύπου. Αντίστοιχα, ως προς την ποινική ευθύνη του τύπου, ενέχεται και ο διευθυντής-εκδότης, αν υπάρχει συμμετοχή στο αδίκημα (η ποινική συνευθύνη δηλαδή δεν είναι “αντικειμενική”, όπως η αστική, αλλά απαιτείται υπαιτιότητα και του εκδότη-διευθυντή, δηλ., δόλος ή αμέλεια).
3.- Τα αδικήματα που τελούνται δια του τύπου είναι αυτόφωρα. (ΚΠΔ 242).
Κάποιοι καθηγητές Πανεπιστημίων και άλλοι έχουν αποφανθεί ότι:
== Γίνεται παγίως δεκτό “έντυπο είναι κάθε κείμενο, κάθε όχι απλώς διακοσμητική εικαστική παράσταση, κάθε εγγραφή μουσικού έργου με κείμενο ή επεξηγήσεις και κάθε ηχητικό αποτύπωμα απλού ή μελωδικού λόγου, εφόσον έχει παραχθεί με μηχανική η φυσικοχημική ηλεκτρονική διαδικασία κατάλληλη για παραγωγή σημαντικού αριθμού αντιτύπων και προορίζεται για διάδοση” (Πρόδρομος Δαγτόγλου , καθηγητής ΠΑ, Ατομικά δικαιώματα, τ.1, 1991, σελ. 451 επ.).
== Με δεδομένο, ότι “οι ιστοσελίδες … περιέχουν συνήθως κείμενα που παράγονται με ένα συνδυασμό μηχανικής, φυσικοχημικής και ηλεκτρονικής διαδικασίας και προορίζονται για διάδοση μέσω του Διαδικτύου, καθώς και το ότι κάθε ανάκληση του συγκεκριμένου υλικού από κάποιον χρήστη ουσιαστικά συνιστά “αντίτυπο”, γίνεται σαφές ότι ένα σημαντικό τμήμα που διακινείται στο Διαδίκτυο συνιστά Τύπο.” (Ι.Καράκωστας, καθηγητής ΠΑ, Δίκαιο & Ίντερνετ, β΄ έκδ. Αθήνα 2003, σελ. 45).Και ιδίου, Το Δίκαιο των ΜΜΕ, έκδοση 2005, σελίδες 490-491, «Μια προσεκτική παρατήρηση σχετικά με τη φύση του Διαδικτύου θα μας πείσει ότι αυτό,ως προς ένα μεγάλο μέρος του, πρέπει να περιβληθεί με την προστασία του Τύπου».
== Επίσης έχει γίνει δεκτό (υπ αρίθμ 25/2005 απόφαση της Ανεξάρτητης Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων κ.λ.π) ότι στο προστατευτικό πεδίο του άρθρου 10 της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων Ανθρώπου) του ΕΔΔΑ (Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανδρώπου) που κυρώθηκε με το ν.δ. 53/1974, υπάγεται και η διάδοση ειδήσεων ή πληροφοριών δια του Τύπου,ηλεκτρονικού ή έντυπου.
Οι δικαστικές αυτές δραστηριότητες και αποφάσεις αποτελούν δεδικασμένο.
Προσοχή, λοιπόν, σε ότι γράφετε.
ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΕΡΜΗΝΕΙΩΝ
Παρ όλα τα προηγούμενα:
Ιδιώτης υπέβαλε έγκληση στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Πειραιά για «δυσφήμησή» του μέσω δημοσιεύματος ηλεκτρονικής εφημερίδας του διαδικτύου – ίντερνετ.
Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδικασμένα, ή αν θέλετε συμβάντα, η δυσφήμηση δια του διαδικτύου, έχει κριθεί ως «δυσφήμηση δια του Τύπου», και οι υποθέσεις εκδικάστηκαν ή πρόκειται να εκδικαστούν σε Τριμελή Πλημμελειοδικεία.
Στην περίπτωση, όμως του Ιδιώτη του Πειραιά, όπως μαθαίνουμε, η υπόθεση της δυσφήμησής του, μετά τη σχετική διαδικασία, παραπέμπεται στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο, παρά το γεγονός ότι ο Εισαγγελεύς που συνέταξε το κατηγορητήριο «αναγνωρίζει» σε αυτό «ηλεκτρονική εφημερίδα» και «δημοσιεύσεις». Δε λαμβάνεται υπ όψη ο Νόμος 1092/38 και ο ΚΠΔ 114γ που αναφέρει ότι τα αδικήματα Τύπου εκδικάζονται σε Τριμελές.
Γιατί άραγε; Γιατί παρακάμπτεται ο Νόμος περί Τύπου; Δεν είναι τελικά αδικήματα Τύπου τα αδικήματα ηλεκτρονικών εφημερίδων στο ίντερνετ; Η δεν υπάρχει ενιαία ενημέρωση των Εισαγγελικών και Δικαστικών Λειτουργών;
Στην περίπτωση του Πειραιώτη, σύμφωνα με τους Νόμους περί Τύπου, το αδίκημα είναι παραγεγραμμένο (άρθρο 47 ΑΝ 1092/38). Και θα μπορούσε να γίνει μια δίκη λιγότερο. Και κάποιοι, δικαστές, μηνυτές, κατηγορούμενοι, μάρτυρες κλπ να μην ασχοληθούν με το θέμα αυτό.
Δεν νομίζουν οι αρμόδιοι ότι πρέπει να υπάρχει ενιαία γραμμή σ αυτά τα θέματα;
ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΕΡΜΗΝΕΙΩΝ
Ιδιώτης υπέβαλε έγκληση στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Πειραιά για «δυσφήμησή» του μέσω δημοσιεύματος ηλεκτρονικής εφημερίδας του διαδικτύου – ίντερνετ.
Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδικασμένα, η δυσφήμηση δια του διαδικτύου, έχει κριθεί ως «δυσφήμηση δια του Τύπου», και οι υποθέσεις εκδικάστηκαν ή πρόκειται να εκδικαστούν σε Τριμελή Πλημμελειοδικεία.
Στην περίπτωση, όμως του Ιδιώτη του Πειραιά, όπως μαθαίνουμε, η υπόθεση της δυσφήμησής του, μετά τη σχετική διαδικασία, παραπέμπεται στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο, παρά το γεγονός ότι ο Εισαγγελεύς που συνέταξε το κατηγορητήριο «αναγνωρίζει» σε αυτό «ηλεκτρονική εφημερίδα» και «δημοσιεύσεις», προσπερνιέται δηλαδή ο Νόμος που αναφέρει ότι τα αδικήματα Τύπου εκδικάζονται πάντοτε σε Τριμελές.
Γιατί άραγε; Γιατί φαίνεται να παρακάμπτεται ο Νόμος περί Τύπου; Δεν υπάρχει ενιαία ενημέρωση μεταξύ των Εισαγγελικών και δικαστικών Λειτουργών;
Σύμφωνα με το Νόμο περί Τύπου το αδίκημα αυτό είναι παραγραμμένο (άρθρο 47 ΑΝ 1092/38). Και θα μπορούσε να γίνει μια δίκη λιγότερο. Και κάποιοι, δικαστές, μηνυτές, κατηγορούμενοι, μάρτυρες κλπ να μην ασχοληθούν με το θέμα αυτό.
Δεν νομίζουν οι δικαστικοί λειτουργοί ότι πρέπει να τηρούν ενιαία γραμμή;
http://www.koutouzis.gr/dimosiografoi.htm
ΑΠΕΙΛΕΣ, ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ, ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ – ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ, ΑΠΑΤΗ
Η επιδημία αγωγών κατά δημοσιογράφων που έχει ξεσπάσει κυρίως στην Επαρχία συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Οι αγωγές, πολλών εκατομμυρίων €, γίνονται για εκφοβισμό από άτομα που έχουν «λερωμένη τη φωλιά τους», για να σταματήσουν οι δημοσιογράφοι να κάνουν αποκαλύψεις.
Αλλοι πάλι επικοινωνούν με τους δημοσιογράφους και μιλώντας για το θέμα τους, που συνήθως έχει οικονομικό υπόβαθρο, δήθεν για να ενημερώσουν, αφήνουν πάντα μια υποψία απειλής (ΠΚ 365), μια υποψία εκβιασμού (ΠΚ 365), πως αν δεν στραφούν υπέρ τους τα πράγματα δεν θα πάνε καλά, εννοούν δηλαδή ότι θα ακολουθήσει η έγκληση και η αγωγή. Παράλληλα αγγίζουν και το αδίκημα της απάτης (ΠΚ 386) Άρθρο 386 Απάτη 1. Όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων …κλπ
Ομως τελικά η έγκληση και η αγωγή γίνονται, γιατί σπάνια ο σωστός δημοσιογράφος τα παίρνει πίσω, όταν μάλιστα έχει δίκιο. Αλλά και τότε ο μηνυτής- ενάγων διαπράττει και το αδίκημα της Μη Καλής Πίστης (Σύνταγμα 1-1, 5 -1, 25-1)
Σε μερικές περιπτώσεις, όταν πρόκειται για δημοσιεύματα που αναρτώνται στο διαδίκτυο, σε ηλεκτρονικές εφημερίδες, ιστοσελίδες, μπλογκς κ.λ.π, αν τύχει να περάσει η τρίμηνη προθεσμία που μπορεί κάποιος να υποβάλλει έγκληση, τότε οι ενδιαφερόμενοι χρησιμοποιούν σαν ημερομηνία δημοσίευσης την ημερομηνία εκτύπωσης από το κομπιούτερ, κι όχι αυτή που αναγράφει το ηλεκτρονικό έντυπο. Διαπράττουν δηλαδή τα αδικήματα της αλλοίωσης, παραποίησης και πλαστογραφίας εγγράφων (Π.Κ.216).
http://www.koutouzis.gr/strava+anapoda.htm
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΤΥΠΟ;
Είναι αλήθεια ότι μέχρι σήμερα η Πολιτεία, δεν έχει θεσπίσει σαφή νόμο για τον ηλεκτρονικό τύπο, για τις ηλεκτρονικές εφημερίδες του διαδικτύου – ίντερνετ, δεν τις έχει αναγνωρίσει με ιδιαίτερο νόμο ως Τύπο. Ετσι η Δικαστική Εξουσία, Εισαγγελείς, Δικαστές, καλούνται να εκτελέσουν το λειτούργημά τους με τους υπάρχοντες σχετικούς νόμους και γνωμοδοτήσεις(δείτε εδώ), που όμως κάποτε οδηγούν σε διαφορετικές ερμηνείες.
Κάποιες φορές στα δικαστήρια ο εισαγγελέας προτείνει ενοχή και η έδρα αποφασίζει αθώωση.
Από τα στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει, κάποιοι εισαγγελείς, σε διαφορετικά διαμερίσματα της χώρας κάνουν χρήση του Α.Ν. 1092/38 περί Τύπου και των μετέπειτα τροποποιητικών.
To χρήσιμο αυτό κείμενο είναι αναδημοσίευση από την PRESS-BANK
Εμείς το πήραμε από το
http://www.taxalia.blogspot.com/
Read more:
http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:ovJMamf9ImkJ:pentapostagma.blogspot.com/2010/04/blogs . html+pressbank.blogspot&cd=82&hl=el&ct=clnk&gl=gr#ixzz0wOULqwui
